Face(book) your fears


Face(book) your fears

Πόσες φορές έχω ρωτήσει τον εαυτό μου μετά την μεταπολίτευση
ποιο είναι εκείνο το κομμάτι που ο ιστορικός του μέλλοντος θα καταγράψει; Τι θα
έχω να λέω σε μερικά χρόνια στους νεότερους μου; Ότι ιστορικά δεν θα υπάρχει
πουθενά ένα σημείο που θα αναφέρεται η δική μου γενιά;

Νομίζω ότι αυτό δεν θα το κάνω …

Θέλω να ανήκω σε εκείνη τη γενιά που με την ορμή της θα
συμπαρασύρει τα πάντα στο διάβα της… Που θα κτίσει ένα οικοδόμημα υγιές…
Μακριά από πολιτικές μικρότητες… Μακριά από στοχευμένους συνδικαλισμούς της
καρέκλας…

Μια καινούργια αρχή… μια ελπίδα… ένα μέλλον… ένα φως…
που δυστυχώς 300 νοματαίοι δεν μπορούν να καταλάβουν…

Είμαι σίγουρη πως αυτή τη φορά θα μας νιώσουν…

Όταν θα δουν τις καφετέριες και τις παραλίες άδειες και κάθε
πλατεία της χώρας γεμάτη από ανθρώπους που δεν έχουν χάσει την ελπίδα να ονειρεύονται…

ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΡΑΦΕΤΑΙ ΛΟΙΠΟΝ …

μόνο από το γεγονός ότι μαζεύεται τόσος κόσμος αυθόρμητα χωρίς
να λειτουργεί κάποιος περίφημος και περίτεχνος κομματικός μηχανισμός …

ΑΣ ΓΙΝΟΥΜΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΗΣ …

ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΗΜΙΣΥ

Δεν αμφισβητώ πως η αρχή είναι το ήμισυ του παντός. Και στο
ήμισυ αυτό, όλοι συμφωνούμε. Δεν σηκώνει άλλο, αλλιώς θέλουμε τον τόπο μας.
ΑΛΛΙΩΣ. Καλό σημάδι.

Μένει πλέον να ορίσουμε τον τρόπο που θα υλοποιήσουμε αυτή  την νέα
κοινωνία που ζητάμε. Το δεύτερο ήμισυ , η εφαρμογή..

Με προβληματίζει το δεύτερο μισό. Τα λόγια είναι πάντοτε πιο εύκολα από τα
έργα. Ισχύει για όλους, άρα και για μας.

Η ανάγκη, ο θυμός, η κατάντια μας, όλα αυτά μας οδήγησαν ως εδώ. Πιάσαμε
τον πάτο. Στον πάτο πηγαίνεις εύκολα ,κυλάς. Μένει τώρα να πιάσουμε την
ανηφόρα.

Μα η  ανηφόρα θέλει αντοχή και γνώση και θυσίες και αλληλεγγύη και
ομοψυχία και άλλα ακόμα πιο δυσεύρετα. Ομόνοια ,ανιδιοτέλεια, ισότητα.

Μπορούμε , άραγε,  βγαίνοντας από τον λήθαργο να ξυπνήσουμε και τον καλύτερο
μας εαυτό; Ή θα επαναλάβουμε ακόμα έναν κύκλο της μακριάς μας Ιστορίας; Που
πάντα κλείνει με μια Εθνική καταστροφή.. Και αν κάποτε  ξαναγυρίσουμε εδώ
που ξεκινάμε τώρα, άλλος κύκλος θα υπάρξει πλέον για εμάς και την πατρίδα μας ;

Υ.Γ.: Κάθε φορά που
πάει να γίνει κάτι, θα υπάρξουν παντού διάφοροι για να το απαξιώσουν, να το
ειρωνευτούν, να το καταστρέψουν…

Επιτέλους, ας δούμε λίγο πέρα από τη μύτη μας. Ότι δεν αγγίζει κάποιους, δε
σημαίνει ότι δεν υπάρχει…Όσο γίνεται περισσότεροι, ας ενωθούμε σε κοινούς
στόχους, αφού είναι περισσότερα και σημαντικότερα αυτά που μας ενώνουν απ’ αυτά
που μας χωρίζουν.

Ας μη ψάχνουμε συνεχώς αιτίες για διχασμό, (έτσι μας θέλουν).

Λογικό είναι να υπάρχουν διαφωνίες αλλά ας επικεντρωθούμε σε πράγματα που
συμφωνούμε, ώστε να μπορέσουμε πραγματικά να αλλάξουμε τα πράγματα.

Αλληλοκατανόηση… Σεβασμό στον συνάνθρωπο και Αλληλεγγύη…

Ελπίζω αυτή τη φορά… αυτός ο αγώνας να γιγαντωθεί και να γίνει επιτέλους κάτι
πολύ μεγάλο, που θα φέρει αλλαγές στη συνειδήσεις μας πρώτα απ’ όλα και κατ’
επέκταση και στον κόσμο γύρο μας.

Γιατί ο κόσμος είμαστε εμείς και ανάλογα με τις πράξεις μας ή την απραξία μας
βελτιώνεται ή κατρακυλά…

Ο Αϊνστάιν, έλεγε:

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ, ΟΧΙ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΑΥΤΩΝ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟ ΚΑΚΟ ΑΛΛΑ ΕΞΑΙΤΙΑΣ
ΑΥΤΩΝ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΚΟΙΤΑΖΟΥΝ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΤΙΠΟΤΑ…

Ας μη βρίσκουμε λοιπόν αφορμές για μη συμμετέχουμε. Και ας
φροντίσουμε να μη δημιουργούμε οι ίδιοι τις συνθήκες για κάτι τέτοιο,
ανεξάρτητα από τις όποιες πεποιθήσεις και αντιλήψεις μας.

Σοφία Βαλλιάνου

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s