Τα παιδιά στην “κερκίδα”… είναι η μόνη σου ελπίδα


Τα παιδιά στην “κερκίδα”… είναι η μόνη σου ελπίδα

 

Όταν ο Νίκος Πορτοκάλογλου έγραφε τους στίχους και συνέθετε την μουσική για αυτό το τραγούδι το μακρινό 1993 ,δεν θα φανταζόταν ότι εν έτει 2011 θα ήταν ίσως ότι πιο αντιπροσωπευτικό υπάρχει για την κατάσταση της Πατρίδας μας και το μέλλον της.

 

Η Ελλάδα η χώρα που γέννησε την Δημοκρατία και την Δικαιοσύνη, η χώρα που γέννησε προσωπικότητες όπως ο Αριστοτέλης, ο Λεωνίδας, ο Περικλής , ο Πλάτωνας και ο Μέγας Αλέξανδρος , η χώρα που κρύβεται πίσω από κάθε τι που σχετίζεται με την Ιατρική, τα Μαθηματικά , την Γεωμετρία, την Αστρονομία , η χώρα αυτή λοιπόν έφτασε στο σημείο να διαπραγματεύεται την ύπαρξη της. Έφτασε σε σημείο να υποθηκεύει το μέλλον των παιδιών της. Να αφήνει ένα δυσοίωνο μέλλον στις επόμενες γενιές.

 

Ναι, ίσως να ακούγεται υπερβολικό αλλά είναι η αλήθεια. Είναι δυστυχώς η σκληρή πραγματικότητα που πρέπει όλοι μας να αντιμετωπίσουμε άμεσα. Δεν θα πρέπει να αφήσουμε αυτό το πρόβλημα να διαιωνιστεί. Πρέπει να πάρουμε άμεσα αποφάσεις για ένα καλύτερο μέλλον. Δικό μας αλλά και των επόμενων γενεών. Αυτή η μάχη πρέπει να δοθεί από όλους μας. Ενωμένοι δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα και κανέναν. Ενωμένοι αντέξαμε και ξεπεράσαμε πολλά. Αντιμετωπίσαμε κινδύνους πολλούς που απειλούσαν ακόμα και την ύπαρξη μας. Ενωμένοι όμως τα καταφέραμε.

 

Οι μεγαλύτεροι ότι ήταν να κάνουν το έκαναν. Καλό η κακό, σωστό η λάθος , μοιραίο η όχι η Ιστορία θα τους κρίνει. Εμείς έχουμε την υποχρέωση να σώσουμε την Πατρίδα μας. Σε εμάς δίνεται η δυνατότητα και η ευκαιρία να αποδείξουμε ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε.

 

Δεν είναι όμως όλα δυστυχώς τόσο απλά. Για να αποδείξουμε ότι αξίζουμε πρέπει να μας δοθούν οι ευκαιρίες. Πρέπει επιτέλους να δοθεί χώρος και χρόνος στα νέα παιδιά. Χρειαζόμαστε νέες ιδέες. Ιδέες καινοτόμες και πρωτοποριακές. Ιδέες διαφορετικές. Νέες προτάσεις και λύσεις για τα εθνικά αλλά και παγκόσμια ζητήματα. Νέοι με όπλο τον ενθουσιασμό και εφόδιο την γνώση και την εμπειρία από παλιότερα λάθη, νέοι με συνείδηση και επίγνωση των δυσκολιών αλλά κυρίως νέοι αμερόληπτοι και με μοναδικό γνώμονα το κοινό καλό μπορούν να τα καταφέρουν.

 

Δώστε μας κύριοι την ευκαιρία να σας το αποδείξουμε. Γιατί τελικά … τα παιδιά στην «κερκίδα» είναι η μόνη μας ελπίδα.

 

Υ.Γ   Κι ας μη μου ΄χεις χαρίσει ποτέ
ένα χάδι ως τώρα
πάντα εδώ θα γυρνώ.

Από πείσμα και τρέλα θα ζω
σε τούτη τη χώρα
ώσπου να ΄βρω νερό
γιατί ανήκω εδώ.

Τα παιδιά στην κερκίδα
είναι η μόνη σου ελπίδα – ελπίδα

Υπάρχει ακόμα κάποιος που να διαφωνεί με το πόσο επίκαιροι είναι οι στίχοι;

 

Κωνσταντίνος  Παπαδόπουλος

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s